Parlementaire vraag nr. 1263 van mevrouw Cécile Cornet van 02.12.2022

ANTWOORD (Vice-eersteminister en minister van Financiën, belast met de Coördinatie van de fraudebestrijding en de Nationale loterij)

1. a) Het verschil tussen de brutobedragen en de "officiële" bedragen, dat in elk aanslagjaar wordt herhaald, wordt verklaard door het feit dat enerzijds bepaalde bedragen niet als betalingen worden beschouwd en dus niet het voorwerp moeten uitmaken van een aangifte 275F en anderzijds bepaalde betalingen geen uitgaven vormen die door de aangevers van hun beroepsinkomsten kunnen worden afgetrokken, zodat zij niet kunnen worden verworpen op grond van het bij de programmawet van 23 december 2009 ingevoerde artikel 198, § 1, 10° WIB. Om geen misleidend beeld te geven van de bij de belastingparadijzen aangegeven bedragen, heeft de administratie dan ook enkele jaren geleden besloten bepaalde bedragen te corrigeren die hoofdzakelijk door financiële instellingen zijn aangegeven. Dit betreft met name verrichtingen door kredietinstellingen ter uitvoering van betalingsopdrachten van hun rekeninghouders of verrichtingen ten behoeve van buitenlandse ondernemingen als bedoeld in artikel 261, 4e lid, WIB 92 wanneer de financiële instelling of de onderneming die de betaling doet, als tussenpersoon optreedt. Het komt echter voor dat sommige banken dit soort verrichtingen in verband met het beheer van activa voor derden aangeven, hoewel zij momenteel op grond van Circulaire 2021/C/112 van deze verplichting zijn vrijgesteld. b) Voorts kan het, zoals hierboven vermeld, ook gaan om betalingen die niet van de belastbare grondslag worden afgetrokken, zoals zogenaamde overnight-posities die door banken op de financiële markten worden ingenomen of transacties van het type cash pooling die bestaan uit het beheer van liquide middelen tussen vennootschappen van dezelfde groep. 2. Zoals uiteengezet tijdens de hoorzitting van de vertegenwoordigers van de FOD Financiën op 26 oktober 2022 voert de Algemene administratie Fiscaliteit een proefproject uit waarbij niet-aangegeven betalingen worden opgespoord met behulp van elektronische controletechnieken. Dit project is dus in ontwikkeling. Binnen de Bijzondere Belastinginspectie is er een algemene waakzaamheid ten aanzien van betalingen aan verdachte personen of staten. Daarnaast tracht de cel "Belastingparadijzen" op basis van verschillende bronnen van internationaal uitgewisselde gegevens bedrijven op te sporen waar een verhoogd risico op niet-aangegeven betalingen bestaat. Sommige van de in het verslag genoemde niet-aangegeven betalingen werden niet "toevallig" gecontroleerd, maar werden gecontroleerd na een controle van de aangegeven betalingen. Enkel de controle van de aangegeven betalingen kan niet-aangegeven betalingen aan het licht hebben gebracht die hadden moeten worden aangegeven. 3. Via een tussenpersoon kan niet worden ontkomen aan de verplichting een betaling aan een belastingparadijs aan te geven, aangezien de betrokken belastingplichtigen verplicht zijn alle betalingen aan te geven die direct of indirect worden verricht aan personen die in een van de bovengenoemde staten zijn gevestigd. 4. België voorziet op aanvraag in een uitwisseling van inlichtingen met ongeveer 150 rechtsgebieden, maar als enige staat met een dergelijke aangifteverplichting (275F) zou het een belangrijke stap voorwaarts zijn als andere staten ook soortgelijke maatregelen zouden ontwikkelen om te kunnen genieten van een uitwisseling van informatie over geldstromen naar belastingparadijzen en niet-coöperatieve rechtsgebieden voor belastingdoeleinden. Een dergelijk initiatief moet worden uitgevoerd op het niveau van de Gedragscode inzake belastingregelingen voor ondernemingen. 5. Een herziening van het dubbelbelastingverdrag van 30 september 1996 tussen België en de Verenigde Arabische Emiraten is niet nodig voor zover, volgens de FOD Financiën, artikel 24, lid 3 van dit verdrag en, in het algemeen, de bepalingen ter voorkoming van discriminatie in dubbelbelastingverdragen, niet in de weg staan aan een weigering van de aftrek van betalingen waarvoor de belastingplichtige niet door alle rechtsmiddelen bewijst dat zij in het kader van werkelijke en oprechte verrichtingen en die met personen andere dan artificiële constructies zijn verricht.