Incoterms, zoals de naam al aangeeft - INternational COmmercial TERMS - zijn internationale handelstermen die worden erkend en gebruikt in internationale contracten.

De Incoterms zijn een reeks officiële regels die elke tien jaar door de Internationale Kamer van Koophandel worden vastgesteld en bijgewerkt om de ontwikkeling van de internationale handel zo goed mogelijk te weerspiegelen en om handelstransacties te vergemakkelijken door te voorzien in de behoeften van bedrijven in de hele wereld.

In vrijwel alle landen, ook in de ontwikkelingslanden, zijn de Incoterms door de Kamers van Koophandel overgenomen.

Elke Incoterm definieert een soort relatie tussen een verkoper en een koper. Voor elk van deze relaties heeft de Incoterm tot doel de verdeling van de kosten en risico’s tussen de partijen te bepalen. Dit zijn de kosten en risico's verbonden aan de overdracht van de goederen, evenals de kosten verbonden aan het vervoer zoals de kosten van het laden, lossen en inklaren en de verschuldigde belastingen; de Incoterm bepaalt ook wanneer de overdracht van het risico plaatsvindt en wie de risico's draagt tijdens het vervoer.

Wanneer de partijen één van de Incoterms in hun handelscontract opnemen, profiteren zij van de rechtszekerheid van deze wereldwijd geldende regelgeving en verminderen zij de complexiteit die inherent is aan internationale transacties als gevolg van verschillen in handelspraktijken, regelgeving en taalgebruik in de betrokken landen.

I.2. Wettelijke basis

Er is geen wet of andere regelgeving die marktdeelnemers verplicht om Incoterms te gebruiken. Het is echter in het belang van de marktdeelnemers om ze te gebruiken; de Incoterms bieden hen meer rechtszekerheid in geval van een geschil en stellen hen in staat om een gemeenschappelijke taal te spreken in de internationale handel.

De Internationale Kamer van Koophandel beveelt de marktdeelnemers aan de meest recente versie van de regels te gebruiken, namelijk de Incoterms 2020; contracten die onder de Incoterms 2000 of 2010 zijn opgesteld, zijn echter volledig geldig: de partijen kunnen elke versie van de te gebruiken regels kiezen, zolang de gebruikte versie (Incoterms 2000, Incoterms 2010 of Incoterms 2020) in het contract is opgenomen, na de vermelding van de gebruikte regel.

I.3. Het belang van de Incoterms voor de bepaling van de douanewaarde

Om de douanewaarde te bepalen, moet de prijs van de ingevoerde goederen worden aangepast in functie van verschillende transport -en verzekeringskosten en kosten gelieerd aan het transport die tot aan de grens van de Europese Unie worden gemaakt. Deze kosten, afhankelijk van het feit of ze door de verkoper of door de koper worden gedragen, zullen al dan niet moeten worden toegevoegd aan de betaalde of te betalen prijs, of soms zelfs gedeeltelijk moeten worden afgetrokken, om de douanewaarde te bekomen.

Incoterms maken het dus mogelijk om de kosten te bepalen die al of nog niet in de betaalde of te betalen prijs zijn inbegrepen.

De voorwaarden voor de levering, het vervoer, de verzekering en de risico-overdracht die door de in het contract gebruikte Incoterm worden bepaald, zijn dus van groot belang en moeten zorgvuldig worden onderzocht, ongeacht de gebruikte vervoerswijze (weg, zee, lucht, enz.), om de nodige aanpassingen aan te brengen met betrekking tot de elementen die moeten worden toegevoegd aan de douanewaarde of de niet-belastbare elementen.

Indien de koper het vervoer zelf moet organiseren en de volledige verantwoordelijkheid voor de vervoerskosten op zich moet nemen, bijvoorbeeld in het geval van de Incoterm EXW, zullen deze vervoerskosten bij de door de koper betaalde of te betalen prijs in het kader van de bepaling van de douanewaarde moeten worden opgeteld.

Indien de gebruikte Incoterm daarentegen DDP is, is de verkoper verantwoordelijk voor alle kosten die inherent zijn aan het vervoer en zal hij deze in zijn factuur vermelden. Deze kosten moeten niet worden toegevoegd aan de door de koper betaalde of te betalen prijs bij de bepaling van de douanewaarde, aangezien zij reeds deel uitmaken van die prijs.

II. De functies van Incoterms

Incoterms hebben drie belangrijke functies:

Ze bepalen de wederzijdse verantwoordelijkheden en verplichtingen van de verkoper en de koper, in het kader van nationale of internationale contracten, met betrekking tot het laden, het vervoer, het soort vervoer, de verzekering, de levering en de documentaire formaliteiten. Ze worden dus gebruikt om te bepalen wie het vervoer regelt, wie een verzekering afsluit, wie welke documenten moet voorleggen, enz.
Ze bepalen de plaats van overdracht van transportrisico’s, die overeenkomt met de plaats waar de verkoper de levering doet. Tot deze plaats van levering draagt de verkoper de risico’s die zich met de goederen kunnen voordoen. Vanaf deze plaats gaan de risico's over op de koper.
Ze beschrijven de kosten die door elke partij moeten worden gedragen: vervoerskosten, verpakkingskosten, laad- en loskosten. Zij maken het mogelijk om de verdeling van deze kosten te bepalen.

Incoterms vervangen het verkoopcontract niet. Evenmin bepalen zij het tijdstip of de plaats van de eigendomsoverdracht van de verkochte goederen.

III. Vermelding van de Incoterms

De Incoterms worden weergegeven met een acroniem van drie letters, gevolgd door de exacte locatie waar de Incoterm-regel van toepassing is (haven, plaats of aangewezen locatie) en de gebruikte versie (Incoterms 2000, Incoterms 2010 of Incoterms 2020).

De plaats waar de Incoterm-regel van toepassing is, is zeer belangrijk om te vermelden, want voor alle regels behalve regel C betekent deze plaats de plaats waar de goederen worden geleverd, d.w.z. de plaats waar de risico-overdracht plaatsvindt.

In de regels D (DAP, DPU en DDP) is de aangewezen plaats niet alleen de plaats van levering, maar ook de plaats van bestemming; de verkoper moet het vervoer naar dat punt regelen.

In de regels C (CPT, CIP, CFR en CIF) is de aangewezen plaats echter niet de plaats van levering: het is de plaats tot hoe ver de verkoper het vervoer van de goederen moet regelen en de vervoerskosten van de goederen moet dragen.

In termen van douanewaarde is deze plaats ook zeer belangrijk om te overwegen bij het bepalen van hoe ver en door wie de kosten van het vervoer, het laden, lossen en de verzekering moeten worden gedragen.

Bovendien moet, afhankelijk van de vraag of deze plaats zich buiten of binnen de EU bevindt, bij het bepalen van de douanewaarde worden overwogen of er extra vervoers-/verzekeringskosten moeten worden toegevoegd om rekening te houden met het vervoer tot de EU-grens, of dat deze kosten moeten worden afgetrokken of niet in aanmerking moeten worden genomen als het gaat om de kosten binnen de EU.

IV. Classificatie van Incoterms

Vóór 2010 werden de Incoterms-regels gegroepeerd in vier families, aangeduid met hun eerste letter, E, F, C en D.

Deze indeling weerspiegelde de verplichtingen van de verkoper die geleidelijk aan toenamen van groep E - waar de verkoper geen andere verplichting heeft dan de goederen in zijn eigen bedrijf ter beschikking te stellen - tot groep D, waar de verkoper vrijwel alle kosten van het vervoer van de goederen voor zijn rekening neemt.

Familie E nam de Incoterm over waarvoor de vracht bij vertrek wordt afgeleverd.

Familie F nam de Incoterms over waarvoor het hoofdvervoer niet door de verkoper wordt betaald.

Familie C nam de Incoterms over waarvoor het hoofdvervoer door de verkoper wordt betaald.

Familie D nam de Incoterms over waarvoor de vracht bij aankomst wordt afgeleverd, alle kosten betaald door de verkoper.

Sinds de Incoterms van 2010 zijn de Incoterms-regels gegroepeerd volgens de gebruikte vervoerswijze: enerzijds de Incoterms die van toepassing zijn op alle vormen van vervoer en anderzijds die welke gebruikt worden voor het vervoer over zee of de binnenwateren. Deze indeling is gehandhaafd voor de Incoterms 2020.

De regels die van toepassing zijn op elke vervoerswijze, bekend als multimodaal, zijn bedoeld om te worden gebruikt wanneer:

- de plaats waar de verkoper de goederen ter beschikking stelt van de koper (of eerst aan de vervoerder), of

- de plaats waar de vervoerder de goederen aan de koper levert, of de plaats waar de goederen aan de koper ter beschikking worden gesteld, of

- de twee bovengenoemde plaatsen,

niet aan boord zijn, of langszij een schip. Deze multimodale regels kunnen ook worden gebruikt wanneer het contract voorziet in meer dan één vervoerswijze, wat bijvoorbeeld kan gebeuren wanneer goederen in containers worden vervoerd.

Deze regels zijn in het bijzonder geschikt voor goederen die in containers worden vervoerd, in tegenstelling tot de regels die van toepassing zijn op het vervoer over zee of de binnenwateren.

De regels die van toepassing zijn op het vervoer over zee of de binnenwateren, de zogenaamde maritieme regels, worden gebruikt wanneer de verkoper de goederen aan boord of langszij het schip in een zee- of binnenvaarthaven plaatst.

De vroegere indeling per families van letters is echter nog steeds zeer nuttig om het leveringspunt te begrijpen en om te laten zien hoe de verplichtingen van de verkoper geleidelijk aan toenemen volgens de gebruikte Incoterm.

V. De Incoterms 2020

Er zijn 11 Incoterms 2020, van toepassing sinds 1 januari 2020:

a) Alle vervoerswijzen:

• EXW (Ex Works): af fabriek;

• FCA (Free Carrier): vrachtvrij tot (eerste) vervoerder;

• CPT (Carriage Paid to): vracht betaald tot;

• CIP (Carriage and Insurance Paid to): vracht en verzekering tot;

• DAP (Delivered at Place): geleverd ter bestemming;

• DPU (Delivered at Place Unloaded): geleverd ter bestemming en gelost;

• DDP (Delivered Duty Paid): geleverd ter bestemming en rechten betaald.

b) Vervoer over zee of de binnenwateren:

• FAS (Free Alongside Ship): vrachtvrij langszij schip;

• FOB (Free On Board): vrachtvrij aan boord.

• CFR (Cost and Freight): kostprijs en vracht;

• CIF (Cost, Insurance and Freight): kostprijs, verzekering en vracht.

In dit hoofdstuk worden per Incoterm de verplichtingen van elke partij (verkoper - koper) en de kosten van elke partij vermeld.

De nieuwe ingevoerde elementen tegenover de Incoterms 2010, worden toegelicht wanneer het gaat om bijzondere nieuwigheden in de internationale handelspraktijken of wanneer zij nuttig zijn vanuit douaneperspectief, d.w.z. wanneer zij een wijziging in de berekening van de douanewaarde impliceren.

In de bijlage is een samenvatting van de Incoterms 2020 in tabelvorm opgenomen, waarin de verschillende fasen van de goederenbeweging van het bedrijf van de verkoper naar het bedrijf van de koper en de respectieve verplichtingen van de verkoper of de koper worden weergegeven.

Deze tabel is opgesteld in de volgorde van de Incoterms per letter, om de geleidelijke toename of afname van de respectievelijke verplichtingen van de verkoper en de koper gedurende het hele vervoer van de goederen visueel te illustreren.

V.1. Regels die van toepassing zijn op elke vervoerswijze

V.1.1. EXW (EX Works – Af fabriek) (de aangewezen plaats van levering invullen) Incoterms 2020

Deze Incoterm heeft betrekking op leveringscontracten waarbij de verkoper de goederen aan de koper levert op een daartoe aangewezen plaats die een fabriek, een magazijn of zelfs de eigen lokalen van de verkoper kan zijn.

De verkoper mag de goederen niet op het vervoermiddel laden om de levering te laten plaatsvinden.

Deze Incoterm is degene die de minste verplichtingen oplegt aan de verkoper.

De plaats van levering geeft het punt aan vanaf dewelke de kosten voor rekening van de koper komen en geeft ook het punt aan waarop de risico-overdracht plaatsvindt.

V.1.2. FCA (Free Carrier – vrachtvrij tot eerste vervoerder) (de aangewezen plaats van levering invullen) Incoterms 2020

De verkoper heeft twee mogelijkheden om de goederen aan de koper te leveren:

- de goederen worden geleverd bij de verkoper zelf: de goederen worden reeds geladen geleverd op het door de koper ingestelde vervoermiddel;

- de goederen worden geleverd op een overeengekomen plaats buiten de eigen lokalen van de verkoper: de verkoper zorgt voor het vervoer van de goederen naar die plaats en stelt de goederen op het vervoermiddel van de verkoper, klaar om te worden gelost, ter beschikking van de vervoerder of een andere persoon die door de koper is aangewezen.

Welke optie ook wordt gekozen voor de plaats van levering, die plaats is de plaats waar de risico's worden overgedragen van de verkoper op de koper en van waaruit de kosten worden gedragen door de koper.

V.1.3. CPT (Carriage Paid To – vracht betaald tot) (de aangewezen plaats van bestemming invullen) Incoterms 2020

Met deze Incoterm moet de verkoper het vervoer van de goederen naar de met de koper overeengekomen plaats van bestemming voor zijn rekening nemen; de vervoerskosten zijn voor rekening van de verkoper tot deze plaats van bestemming.

De risico-overdracht vindt echter plaats op het moment dat de verkoper de goederen aan de koper levert, door ze te overhandigen aan de vervoerder die contractueel door de verkoper is ingehuurd. Zodra de goederen op deze manier aan de koper zijn geleverd, wordt de koper verantwoordelijk voor de risico's tijdens het vervoer naar de overeengekomen plaats van bestemming. Met deze Incoterm vindt de risico- en kostenoverdracht dus op twee verschillende plaatsen plaats.

Eventuele verzekeringskosten zijn voor rekening van de koper en moeten bij de betaalde of te betalen prijs van de goederen worden opgeteld om de douanewaarde te bepalen.

De overeengekomen aangewezen plaats van bestemming is belangrijk voor de bepaling van de douanewaarde, afhankelijk van de vraag of deze plaats zich buiten, bij binnenkomst of binnen het douanegebied van de Europese Unie bevindt. Ofwel moeten de vervoerskosten worden toegevoegd aan de betaalde of te betalen prijs voor de goederen om rekening te houden met de vervoerskosten tussen de plaats van bestemming buiten het douanegebied van de EU en de plaats van binnenkomst in de EU, ofwel moeten de vervoerskosten binnen de EU worden afgetrokken van de betaalde of te betalen prijs.

V.1.4. CIP (Carriage and Insurance Paid to – vracht en verzekering tot) (de aangewezen plaats van bestemming invullen) Incoterms 2020

Net als bij de CPT-regel moet de verkoper zorgen voor het vervoer van de goederen naar de met de koper overeengekomen plaats van bestemming; de vervoerskosten zijn voor rekening van de verkoper tot de plaats van bestemming.

De overdracht van het risico vindt echter plaats wanneer de verkoper de goederen aan de koper levert door ze te overhandigen aan de vervoerder die contractueel door de verkoper is ingehuurd.

De CIP-regel verschilt van de CPT-regel in die zin dat de verkoper verplicht is een verzekering af te sluiten ter dekking van de risico's die verbonden zijn aan het vervoer tussen de plaats van levering van de goederen en de overeengekomen plaats van bestemming. Volgens de CIP-regel Incoterms 2020 moet de door de verkoper verkregen verzekeringsdekking in overeenstemming zijn met Clausule A (alle risico's) van de Institute Cargo Clauses of een soortgelijke dekking, en mag deze niet overeenkomen met de minimumdekking van Clausule C, tenzij de partijen een lager dekkingsniveau dan Clausule A zijn overeengekomen.

Net als bij de CPT-regel is de aangegeven plaats van bestemming van groot belang voor de bepaling van de douanewaarde.

V.1.5. DAP (Delivered At Place – geleverd ter bestemming) (de aangewezen plaats van bestemming invullen) Incoterms 2020

Met de Incoterm "Geleverd ter bestemming" vinden de levering en risico-overdracht plaats in het land van bestemming. De plaats van levering is dezelfde als de plaats van bestemming.

De verkoper levert de goederen aan de koper door ze ter beschikking te stellen op het aankomende vervoermiddel, klaar om gelost te worden, op de overeengekomen plaats van bestemming of op de overeengekomen plaats op de aangewezen plaats van bestemming indien overeengekomen.

De verkoper draagt alle risico's verbonden aan het vervoer van de goederen tot de overeengekomen plaats van bestemming.

V.1.6. DPU (Delivered at Place Unloaded – geleverd ter bestemming en gelost) (de aangewezen plaats van bestemming invullen) Incoterms 2020

Met deze nieuwe Incoterm 2020 levert de verkoper de goederen aan de koper, op de aangewezen plaats van bestemming, gelost uit het aankomende vervoermiddel.

De plaats van levering en dus van risico-overdracht komt overeen met de plaats van bestemming.

De verkoper verzekert alle risico's van verlies en schade die de goederen kunnen ondergaan tot aan de levering op de overeengekomen plaats van bestemming, d.w.z. tot na de lossing.

De DPU-regel is de enige Incoterm-regel die de verkoper verplicht de goederen op de plaats van bestemming te lossen.

Incoterm DPU 2020 vervangt Incoterm DAT 2010. Het verschil met de oude Incoterm DAT 2010 (Delivered at terminal – geleverd op terminal) is dat de plaats van bestemming elke plaats kan zijn en niet alleen een "terminal". Als de plaats van levering/bestemming echter niet in een "terminal" ligt, moet de verkoper ervoor zorgen dat de plaats waar hij de goederen wil leveren een plaats is waar hij de goederen kan lossen.

V.1.7. DDP (Delivered Duty Paid – geleverd ter bestemming en rechten betaald) (de aangewezen plaats van bestemming invullen) Incoterms 2020

Van alle Incoterms-regels is de DDP-regel degene die de verkoper het hoogste niveau van verplichtingen oplegt.

De verkoper levert de goederen aan de koper op de overeengekomen plaats van bestemming; de goederen worden bij invoer ingeklaard en liggen op het aankomende vervoermiddel, klaar om gelost te worden.

De verkoper neemt dus alle risico's van verlies of beschadiging van de goederen op zich tot de overeengekomen plaats van bestemming.

Bij DDP vallen de plaats van levering en de plaats van bestemming samen.

Het kan gebeuren dat partijen de verkoper willen ontlasten van de betaling van bepaalde kosten in verband met de invoer van de goederen, zoals de betaling van BTW; in dat geval moet dit naar behoren worden gespecificeerd in het verkoopcontract door de vermelding DDP - BTW onbetaald (DDP - VAT unpaid).

V.2. Regels voor het vervoer over zee en de binnenwateren

V.2.1. FAS (Free Alongside Ship – vrachtvrij langszij schip) (de aangewezen haven van verscheping invullen) Incoterms 2020

Met de FAS Incoterm moet de verkoper de goederen aan de koper leveren door ze langszij het door de koper aangewezen schip te plaatsen in de overeengekomen verschepingshaven.

Langszij het schip kan betekenen dat de goederen op een kade worden geplaatst, maar ook op een binnenschip, d.w.z. een platbodemschip dat wordt gebruikt voor het vervoer van goederen, naast het schip.

Zodra de goederen zich langszij het schip bevinden, gaan alle risico's over op de koper, die vanaf dat moment alle kosten draagt.

De FAS-regel verplicht de verkoper ook tot het vervullen van de douaneformaliteiten bij uitvoer.

V.2.2. FOB (Free On Board – vrachtvrij aan boord) (de aangewezen haven van verscheping invullen) Incoterms 2020

Volgens de FOB-regel levert de verkoper de goederen aan boord van het door de koper aangewezen schip in de genoemde verschepingshaven. Het is dus aan boord van het schip dat de risico-overdracht tussen de verkoper en de koper plaatsvindt, en vanaf dat moment draagt de koper alle kosten.

Het verschil met de Incoterm FAS is dat de verkoper de kosten van het laden aan boord van het schip voor zijn rekening neemt.

De FOB Incoterm verplicht de verkoper ook de douaneformaliteiten voor de uitvoer te vervullen.

V.2.3. CFR (Cost and FReight – kostprijs en vracht) (de aangewezen haven van bestemming invullen) Incoterms 2020

Bij Incoterm CFR vindt de risico-overdracht tegelijkertijd plaats met de FOB-regel, d.w.z. wanneer de goederen aan boord van het schip worden gebracht. Het is echter de verkoper die de vervoerder kiest, een vervoerscontract afsluit en de vervoerskosten op zich neemt zodat de goederen daadwerkelijk aankomen in de met de koper overeengekomen haven van bestemming.

Aangezien de risico-overdracht plaatsvindt op het moment dat de goederen aan boord van het schip worden gebracht, is de verkoper niet verplicht een verzekering voor het vervoer af te sluiten.

Bij CFR zijn twee havens van belang: de haven van levering (haven van verscheping) waar de goederen aan boord van een schip worden afgeleverd en de overeengekomen haven van bestemming. Het is altijd de haven van bestemming die belangrijk is voor de toepassing van de Incoterm, aangezien de verkoper de kosten van het vervoer naar die haven voor zijn rekening neemt.

De verkoper is ook verplicht de douaneformaliteiten bij uitvoer te vervullen.

V.2.4. CIF (Cost, Insurance and Freight - kostprijs, verzekering en vracht) (de aangewezen haven van bestemming invullen) Incoterms 2020

Net als bij andere Incoterms C komt het tijdstip van risico-overdracht niet overeen met het tijdstip van kostenoverdracht.

Net als bij de CFR-regel levert de verkoper de goederen aan de koper op het moment dat ze aan boord van het schip worden gebracht en moet hij de kosten van het vervoer naar de overeengekomen haven van bestemming dragen. Onder de CIF Incoterm dient de verkoper echter ook een verzekering af te sluiten ter dekking van het risico van verlies of beschadiging van de goederen van de verschepingshaven tot de overeengekomen haven van bestemming.

Ook hier zijn twee havens van belang: de afleveringshaven (haven van verscheping) waar de goederen aan boord van een schip worden afgeleverd en de overeengekomen bestemmingshaven. Het is altijd de haven van bestemming die belangrijk is voor de toepassing van de Incoterm, aangezien de vervoerskosten voor rekening van de verkoper zijn.

Volgens de Incoterm-regel CIF 2020 is de verkoper verplicht om over een beperkte verzekeringsdekking te beschikken in overeenstemming met de Institute Cargo Clauses C of vergelijkbaar, in plaats van een hogere dekking. Het staat de partijen echter vrij om een hoger dekkingsniveau overeen te komen.

Bijlage

V: betekent dat de kosten worden gedragen door de verkoper en normaal reeds in de factuurprijs

K: betekent dat de kosten worden gedragen door de koper

Bron: FisconetPlus